'خارش مغزی' نغمه ها را ملکه ذهن می کند
ساعت ۳:٤٢ ‎ب.ظ روز ۱۳۸٧/۳/٢٩  

تحقیقات تازه در آمریکا نشان داده که دلیل در خاطر ماندن برخی آهنگها و ترانه ها این است که باعث "خارش" مغز می شوند که تنها با تکرار همان نغمه برطرف می شود.

در آلمان، این نوع آهنگها که به "کرم گوش" معروفند معمولاً دارای مضمونی شاد و ترجیع بندی تکرار شونده اند و حالتی میان گیرا و عصبی دارند.

به گفته پروفسور جیمز کلاریس از کالج مدیریت تجاری دانشگاه سینسیناتی آمریکا، آهنگهایی مانند "وای ام سی ای" اثر گروه "مردم روستا" (Village People)، "ماکارینا" اثر "لوس دل ریو" و "چه کسی سگها را ول کرد" (Who Let The Dogs Out) اثر "باها من" را از جمله این دسته آهنگها می داند.

پروفسور کلاریس به بی بی سی گفت: "خارش ذهنی استعاره ای است برای توضیح چگونگی در خاطر ماندن آهنگها، برخی آهنگها دارای خواصی مشابه هیستامینها (موادی که در واکنش به آلرژی در بدن تولید می شوند) هستند و باعث خارش مغزی می شوند."

موذی و گوشخراش

به گفته وی تنها راه خاراندن این خارش ذهنی این است که نغمه مزاحم را بی وقفه در مغز خود تکرار کنیم.

پروفسور کلاریس نتایج اولیه تحقیقات خود درباره "کرم گوش" را در همایشی در زمینه روانشناسی مصرف کنندگان عرضه کرد و گفت تقریباً همه انسانها گاه و بیگاه دچار خارش ذهنی می شوند.

.
گروه مردم روستا از نامدارترین ایجادکنندگان خارش مغزی است
 

او گفت: "در طول مطالعات دریافتم که نود وهفت تا نود ونه درصد جمعیت در مقطعی زمانی در برابر کرم گوش آسیب پذیرند، اما مسلماً برخی از مردم آسیب پذیرتر از سایرینند؛ زنان معمولاً بیشتر در معرض آنند و موسیقیدانها بیش از سایر افراد دچار آن می شوند."

این تحقیقات بخصوص برای صنعت موسیقی پاپ که در پی رونق بازار است و همچنین برای تولیدکنندگان آگهیهای تجاری جالب است که معمولاً برای فرو کردن نامهای تجاری در مغز مصرف کننده از قطعات گیرا و کوتاه استفاده می کنند.

کریس اسمیت که حرفه اش تصنیف چنین قطعاتی است می گوید هم در تولید آگهی و هم آهنگهای پاپ باید قطعه ای ساخت که وقتی شنیده شد براحتی و بسرعت فراموش نشود.

به گفته وی، یکی از عناصر اصلی کرم گوش، عنصر تکرار است و حفظ نغمه ای با محتویات متغیر و گوناگون آسان نیست.

کریس اسمیت کرم گوش را برای مقاصد نغمه ای می دانند که مردم بتوانند سریع حفظ کنند و همانطور که در خیابان قدم می زنند تکرار کنند، البته به قیمت خرد شدن اعصاب بقیه مردم.

زدودن کرم گوش

به گفته آقای اسمیت، حتی بزرگترین موسیقیدانها هم از کرم گوش رنج برده اند؛ برای مثال، فرزندان موزارت عادت داشتند زیر اتاق او شروع به نواختن آهنگی روی پیانو کنند اما پیش از پایان آهنگ دست از نواختن بکشند که این کار موزارت را "دیوانه" می کرد، تا آنجا که به طبقه پایین می دوید و قطعه را تمام می کرد چون نمی توانست به قطعه ای ناتمام گوش کند.

پروفسور کلاریس می گوید تحقیقات او نشان داده است که هیچ معیاری برای ایجاد کرم گوش وجود ندارد و واکنش آدمها به نغمه های مختلف متفاوت است.

به گفته وی، زدودن چنین آهنگهایی از مغز هیچ تضمینی ندارد، هرچند برخی از مردم ادعا می کنند اگر آهنگ را تا به آخر گوش کنید گاه مؤثر است و آهنگ را از ذهن خارج می کند.

http://www.bbc.co.uk/persian/science/story/2003/10/031031_mf_si_itch.shtml